  |
|
ΤΑΜΒΑΚΗ ΑΓΓΕΛΑ
Επιμελήτρια
Εθνικής
Πινακοθήκης
Μορφές (1982)
Μορφές με
πρόσωπα
αυλακωμένα από τον
καθημερινό
πόνο και μόχθο
που όμως
καρτερούν υπομονετικά
κάποιο στερνό
χαμόγελο της
τύχης ακόμη
και στην
ύστατη στιγμή, και
λουλούδια του
αγρού που μαζί
με απλά
αντικείμενα
γίνονται
σύμβολα ανάπαυλας
και ανάπαυσης
από την κόπωση
και το άγχος, είναι τα
κύρια θέματα
της τελευταίας
δουλειάς του
Γιάννη
Μητράκα.
Γνώστης των
μυστικών της
βυζαντινής
ζωγραφικής
δίνει μια
τελείως προσωπική
έκφραση
στον κοινωνικό
προβληματισμό
του με
νεοβυζαντινή και
μαζί γνήσια
λαϊκή
αντίληψη,
χρησιμοποιώντας
συνήθως
χρώματα του
αυγού. Οι
πρώτες
αναζητήσεις του
στο χώρο της
ιστορικής και
της
ηθογραφικής
ζωγραφικής με
γενικότερο
συμβολικό
περιεχόμενο κατέληξαν
στη δημιουργία
λιτών μορφών με
μνημειακό
χαρακτήρα, που
αποτελούν και
το σήμα
κατατεθέν της
δουλειάς του. Είναι η
"άγιοι" της
σημερινής
πραγματικότητας,
στυλοβάτες
αλλά και
θύματα της
καταναλωτικής
κοινωνίας που
έρχονται να
προστεθούν στο
πλούσιο
μαρτυρολόγιο
της ρωμιοσύνης
και να γίνουν
σύμβολα, πέρα
από τα όρια της
εποχής και της
περιοχής τους.
Τέτοιοι άγιοι,
που το μάτι του
καλλιτέχνη
τους
αγκαλιάζει με
απέραντη στοργή
και κατανόηση,
είναι οι
ασκητικοί
λιγνιτωρύχοι
του Αλιβερίου
με τα
εκφραστικά
πρόσωπα όπου καθρεπτίζονται
ψυχικές
διεργασίες, και με τα
κράνη που
μεταβάλλονται
κάποτε σε
φωτοστέφανους,
η καπετάνισσα
που
περιμένει
τον
ξενιτεμένο, οι
ναυτικοί, οι
μετανάστες, οι
αγρότες που
δουλεύουν
σκληρά στα
χωράφια. Οι
χαρακτηριστικοί
του λιγνιτωρύχοι
παίρνουν
κάποτε τη θέση
των ηρώων
γνωστών
θρησκευτικών
σκηνών, όπως
για παράδειγμα
στο μυστικό
δείπνο, ή
εικονίζονται
μέσα σ' 'ένα χρυσό
βυζαντινό
φόντο. Τα αδρά
και κάποτε
σκληρά
περιγράμματα,
τα σκούρα, τα