Η αναγκαιότητα της χαρακτικής δεν ξεκίνησε αρχικά από αισθητικές αναζητήσεις αλλά από τη θέληση αναπαραγωγής εικόνων οι οποίες λειτουργούσαν ως μέσο υποστήριξης του γραπτού λόγου. Η εμφάνιση της ξυλογραφίας κατά τα τέλη του 14ου αιώνα είχε περισσότερο ένα χαρακτήρα εμπορικό, αφού αποδέκτες ήταν μάλλον οι διάφοροι προσκυνητές, παρά ένα κοινό μυημένο σ’ αυτό το είδος της τεχνικής.

Στη συνέχεια, αυτή η ίδια τεχνική μετατράπηκε σε μέσο εκλαΐκευσης των έργων τέχνης, με αποτέλεσμα να αναπτυχθεί σταδιακά μια νέα σχέση ανάμεσα στη χρηστική και την αισθητική λειτουργία της χαρακτικής. Αυτή την επιθυμία εκλαΐκευσης τη διαπιστώσαμε στον Andrea Mantegna και αργότερα στον Raphael: και οι δύο καλλιτέχνες επιθυμούσαν να διευρύνουν τα όρια του έργου τους και να το αποδεσμεύσουν από τις φεουδαρχικές αυλές, ώστε να ενταχθεί σε μια διεθνή εμπορική αγορά. Η διάχυση μ’ αυτόν τον τρόπο των έργων τέχνης -αφού εκείνη την εποχή δεν υπήρχαν ακόμη ούτε τα μουσεία ούτε η φωτογραφία- είναι αυτό που οδήγησε τους φλωρεντινούς καλλιτέχνες στην ανάπτυξη της χαρακτικής σε πλάκα μετάλλου.

Μπορούμε δηλαδή να πούμε ότι η χαρακτική, μέχρι την εμφάνιση της φωτογραφίας, το 1839, εξασφάλισε το εμπορικό μονοπώλιο της ζωγραφικής. Η εφεύρεση της φωτογραφίας επέφερε μακροπρόθεσμα την εξαφάνιση της χρήσης της χαρακτικής ως μέσου αναπαραγωγής. Βέβαια, ήδη από καιρό, ο συμπληρωματικός της ρόλος είχε αποδεσμευτεί από αυτήν τη χρήση αφού οι καλλιτέχνες, λόγω των ποικίλων μεθόδων της, τη χρησιμοποιούσαν όλο και περισσότερο ως μια τέχνη πρωτότυπη.

Η ανάπτυξη τεχνικών της αναπαραγωγής της εικόνας είναι που προσφέρει στους μοντέρνους καλλιτέχνες, κατά τον 20ο αιώνα, ένα εκφραστικό, γόνιμο ρεπερτόριο νέων εμπειριών. Η αφαίρεση σε όλες τις εκφάνσεις, όπως η λυρική (σχολή του Παρισιού), η χειρονομιακή (αμερικάνικη τέχνη μετά το 1950) ή η γεωμετρική, άντλησε και αυτή την παραγωγή των εικόνων της μέσα από τη χάραξη.

Μέχρι σήμερα η χειρονομία και κυρίως, η πρακτική την οποία οι καλλιτέχνες εξασκούν, εντάσσεται σε μια γενική σκέψη που αφορά την παραγωγή καλλιτεχνικών σημείων, τα οποία και υπογραμμίζουν την υλικότητα, την απόσταση και την ιδιαιτερότητα, στοιχεία που εκμεταλλεύτηκαν η pop art, η minimal, ακόμα και η conceptual art.

Κατά την δεκαετία του ‘60 αναπτύχθηκε ιδιαίτερα ένα είδος σκέψης που αφορούσε τη διαδικασία παραγωγής και αναπαραγωγής της εικόνας, η οποία επηρέασε ιδιαίτερα και τη χαρακτική αφού, αποδεσμευμένη πλέον από τις τεχνικές διαδικασίες, διεκδικούσε συμμετοχή σε έννοιες οι οποίες απασχολούσαν ολόκληρο τον κόσμο της τέχνης. Όσο η φόρμα απελευθερωνόταν, τόσο το μέσο και η τεχνική του μέσου αποκτούσε μεγαλύτερη δύναμη χωρίς όμως να περιορίζει τον καλλιτέχνη. Ο συνδυασμός και η πληθώρα τεχνικών καθιστούν στην ουσία το μέσον σημαντικότερο από το έργο το ίδιο, αφού καταδεικνύει τη σχέση μεταξύ της ύπαρξης και της κατάστασης του καλλιτέχνη.

Μέσα από αυτό το σκεπτικό η πρωτοβουλία των δύο καλλιτεχνών, του Μανόλη Γιανναδάκη και του Ξενή Σαχίνη, να οργανώσουν ένα κέντρο χαρακτικής, όπου ο κάθε χαράκτης-καλλιτέχνης, ανάλογα με το μέσο έκφρασής του, θα μπορούσε να δημιουργήσει έναν πόλο έλξης για προβληματισμούς που αγγίζουν περισσότερο τα όρια της έρευνας του αντικειμένου-χαρακτικού παρά του χαρακτικού-απλή-αναπαραγωγή-εικόνων, αποτελεί σημαντική πηγή πληροφόρησης για την Ελλάδα.

Η συλλογή των έργων του κέντρου μαρτυρά μια πρώτη προσπάθεια, η οποία από την σφαίρα του μη-πραγματικού πέρασε σ’ αυτήν του πραγματικού. Σ’ αυτήν τη φάση, οι δυνατότητες ανάπτυξης και πλαισίωσης πρέπει να είναι τέτοιες ώστε το κέντρο να μπορέσει να γίνει στο μέλλον υπόδειγμα για τα Βαλκάνια. Προς αυτό, αρκεί να συμβάλει με μεγαλύτερη ευθύνη και η πολιτεία και να αποδείξει έτσι ότι η τέχνη δεν είναι το βερνίκι της πολιτικής, αλλά απαραίτητη προϋπόθεση ανάπτυξης των πολιτισμών

It was not artistic or aesthetic experimentation or a quest for expression which originally led to the appearance of the engraving, but rather the desire to reproduce images to act as a supplement to the written word. The appearance of the woodcut at the end of the 14th century was more in the nature of a commercial development, since the audience to which it was addressed were for the most part pilgrims and worshippers, rather than a public initiated into the mysteries of the new technique.

Subsequently the same technique was transformed into a medium for popularizing works of art, with the result that gradually a new relation evolved between the utilitarian and the aesthetic function of the engraving. We see this desire to make their works available to the public at large in both Andrea Mantegna and, later, Raphael: both painters wished to expand the bounds of their work and free it from the confines of the feudal courts, introducing it into an international commercial market. It was the dissemination of works of art by this means - since at that time there were still no museums and no photography - which led the artists of Florence to develop the technique of engraving on to a metal plate.

We can say, then, that up until the invention of photography in 1839, it was engraving which guaranteed the commercial monopoly of painting. The invention of photography led in the long term to the disappearance of the use of engraving as a means of reproduction. Of course, its role as a supplement to the painter's art had long since changed, since artists, attracted by its various techniques, had begun to employ it more and more as an original art form in its own right.

The development of techniques of reproducing an image has given the modern artists of the 20th century a rich, expressive repertory of new experiences. Abstraction in all its manifestations - lyrical (Paris school), the American action painting post 1950, or geometrical abstraction - drew on engraving as a means of producing images.

Until now, action painting and, mainly, the practices employed by the action painters, has formed part of a general attitude to the production of artistic signs, signs which also emphasize materiality, distance and individuality, elements exploited by pop art, minimal art , and even conceptual art.

During the 1960's a new attitude evolved regarding the procedure of production and reproduction of the image, an attitude which had a particular effect on engraving since, liberated now from technical processes, it could claim its share in exploration of the new concepts being developed by the whole world of the visual arts. As form was liberated, the medium and its technique acquired greater power, but without imposing constraints on the artist. The combination and the wide range of techniques essentially rendered the means more important than the work itself, since it was the medium which demonstrated the relationship between the existence and the situation of the artist.

Within this context the initiative undertaken by the two artists, Manolis Yiannadakis and Xenis Sachinis, of organizing an engraving centre where each artist-engraver, using his own chosen medium of expression, can create a focus for reflection and debate, oriented more towards the engraving as object in its own right than to the engraving as a simple means of reproducing images, will be an important source of enlightenment for Greece.

The collection of works held by the Centre is testimony to a first attempt, that first stage in which the venture passes from the realm of idea to the realm of fact. During this early stage there is a need for opportunities of development and support to make the Centre an example to the whole Balkan region. To achieve this purpose the state must make a more responsible contribution and demonstrate in this way that art is not just the veneer on the surface of civilization, but a necessary condition for the very development of civilization itself.