The period 1985-1992, includes the 'scarecrows' (such as the 'scarecrow of Agoriani') and compositions showing stones, wood, and rust feature.

... Η εικονογράφηση της φθοράς στο χρόνο εξακολουθεί να απασχολεί επίμονα τον Σόρογκα και στην πρόσφατη δουλειά του, της περιόδου 1986-1991. Πρόκειται για δεκατέσσερις συνθέσεις όπου η εκλεπτυσμένη αίσθη ση της ζωγραφικής τους απόδοσης «μαλακώνει» τη σκληρότητα και την οξύτητα της θεματικής του. 'Εργα που λειτουργούν σε δίπτυχα ή τρίπτυχα αποκαλύπτοντας διαδοχικά τη νοηματική τους φόρτιση στο σημείο εκείνο που μας επιτρέπει να αιχμαλωτίσουμε τη χρονική στιγμή σαν ξεχωριστή αίσθηση ζωής. 'Οπως στα μνημειακά τρίπτυχα «Παράπηγμα στη Σύρο», όπου καταγράφεται επιθετικά ο χρόνος πτώσης ενός παραπήγματος φέρνοντάς μας αντιμέτωπους - στο τελευταίο έργο του τρίπτυχου - με την εφιαλτική σκουριά της φθοράς, ενώ στο "Σκιάχτρο στην Αγόριανη" η αίσθηση της πτώσης αναιρείται, έτσι ώστε και στα τρία επίπεδα να δημιουργείται η αίσθηση της αντίστασης του σκιάχτρου - συμβόλου απέναντι στην επιδρομή του αναπότρεπτου.

Η πλαστική αφήγηση του Σόρογκα ξεκινά πάντα πάνω στη λευκή επιφάνεια, το απόλυτο κενό του λευκού. Η μαλλαρμεϊκή αυτή στάση (... le vide papier que lα blancheur defend) προσδίδει ευκρινέστερη υπόσταση στην αναπαράσταση των αντικειμένων της σύνθεσης. Η γραφή των αντικειμένων δεν είναι υπομνηματική αλλά καταγράφει, άλλοτε με απόλυτη ακρίβεια και άλλοτε σχηματικά, τα στοιχεία της σύστασής τους.

Η ζωγραφική διαδικασία προχωρεί σπιθαμή προς σπιθαμή εξαντλώντας όλες τις δυνατότητες του πιο λιτού εκφραστικού μέσου -του κάρβουνου- ενώ παράλληλα αξιοποιεί - για πρώτη φορά σε τόση έκταση - τα βαθιά γαιώδη χρώματα για την απόδοση της σκουριάς και το απαλό γαλάζιο (αχνό μπλε ουλτραμέρ) πάνω σε τοίχους ή πτυχώσεις πανιών για να υπαινιχτεί μια καθαρά προσωπική του σχέση με την «ελληνικότητα». Η τρισ- διάστατη έκφραση της ζωγραφικής του στηρίζεται στη ρεαλιστική κυρίως μεταφορά των σχέσεων ανάμεσα στους έρημους χώρους - τοπία και στο λευκό φόντο, ενώ συγχρόνως ορισμένα στοιχεία υπονομεύουν την ορθολογική τους σύνδεση με το φυσικό χώρο. Οι «εξαϋλωμένες» πέτρες και τα ξύλα, αποδυναμωμένα από το βάρος του όγκου τους, συντείνουν στην ανάπτυξη της σύνθεσης προς τα άνω. Δίπλα στα αληθοφανή στοιχεία της σύνθεσης - λεπτομερειακή περιγραφική διατύπωση, επιτηδευμένα στοιχεία οφθαλμαπάτης, σωστή προοπτική - συνυπάρχουν ανορθολογικές φόρμες - ελλιπής περιγραφικός χαρακτήρας, αφαιρετικά στοιχεία, ανάστροφη προοπτική - επιτείνοντας τη μεταφυσική αγωνία της σύνθεσης. Η δομή των έργων του Σόρογκα βασίζεται στη διαγώνια ανάπτυξή τους επιτείνοντας το στοιχείο της φυγής. Μοναδική εξαίρεση το δίπτυχο «Παράθυρο στο Πήλιο», όπου η σύνθεση αναπτύσσεται με κάθετους άξονες προσεγγίζοντας πληρέστερα την αγωνία αποκλεισμού από τον έξω κόσμο. Τα σκουριασμένα κάγκελα ορθώνονται μπροστά στο μαύρο κενό προκαλώντας πολλαπλές ερμηνευτικές εκδοχές του χάσματος, του μη ορατού, του μηδενός συνδέοντάς μας με την παλαιότερη δουλειά του με τις μαύρες τρύπες ανάμεσα στους βράχους ή τις πέτρες και το χαοτικό βάθος των πηγαδιών του.

Ο Σόρογκας σαν μάγος ή ερευνητής του χαμένου χρόνου και της συγκίνησης καταφέρνει τα απλά περιφρονημένα και εγκαταλελειμμένα στη μοίρα του χρόνου και της καταστροφής αντικείμενα να αποκτήσουν μια ξεχωριστή πολυσημία μέσα από τις εκδοχές των χώρων που δημιουργεί. Χώροι που έχουν την αφετηρία τους στις επιλογές του φωτογραφικού του φακού μεταπλάθονται παράγοντας το φως τους μέσα από το χρώμα, ενώ αφαιρετικές ή προσθετικές επεμβάσεις στην αρχική εικόνα ολοκληρώνουν το προσωπικό υφολογικό του στίγμα.

Χώροι που συνεχώς αντανακλούν την ιδέα ότι αυτό που ο άνθρωπος ονειρεύεται ίσως να μην εκπληρώνεται ποτέ.

ΤΑΚΗΣ ΜΑΥΡΩΤΑΣ
(Απόσπασμα απο το κείμενο του καταλόγου "ΣΟΡΟΓΚΑΣ" ο οποίος εκδόθηκε με την ευκαιρία της έκθεσης του καλλιτέχνη στην γκαλερί Ζουμπουλάκη τον Απρίλιο του 1992)