Υπάρχουν έργα που προετοιμαζόμαστε χρόνια γι'αυτά, με τον τρόπο που η ζωή μας προετοιμάζει για το θάνατο.
Η Μαριλένα, ως παιδί και ως έφηβη, είδε τον χειρουργό παππού της να κεντάει μαξιλαροθήκες και τραπεζομάντηλα άκουσε τον χειρουργό πατέρα της να καρφώνει τις πόρτες για να ξορκίσει το κακό πνεύμα κάθισε πάνω σε χαλιά περσικά για να φάει εβραϊκά γλυκά που της έφερνε η μητέρα της από το εβραϊκό σχολείο όσου δίδασκε ρυθμική.
Και οι τρείς αυτές οικογενειακές μνήμες διασταυρώνονται στην τελευταία δουλειά της.
Η Μαριλένα Ζαμπούρα, προπαρασκευάζοντας τα τελάρα της, έραψε κουρτίνες, γάζες και λινά, πάνω τους κόλλησε ινδικά χειροποίητα χαρτιά δημιουργώντας ένα υλικό πάζλ πάνω στο οποίο καθρεφτίζεται το πολιτισμικό πάζλ των τριών μονοθεϊστικών θρησκειών που την απασχολούν.
Τα χαλιά της Ζαμπούρα υποφέρουν από την αρρώστια του χρώματος - όσου τα χρυσά του σύμπαντος και τα κόκκινα της εξουσίας αναλαμβάνουν να την ανακουφίσουν από μια πυρετώδη πολυχρωμία.
Με τις χορευτικές (συχνά εξαρθρωμένες) κινήσεις των αγγέλων η ζωγράφος διασκεδάζει την ισόβια μοναξιά του όντος που μετεωρίζεται ανάμεσα στο επουράνιο και στο επίγειο, στο άρρεν και το θήλυ, στο γονιό και στο παιδί, στην ιδέα και στο πράγμα. Τα καρφιά στα έργα της ανακαλούν τα όρια της πατρικής φιγούρας, τα σταυρωμένα άκρα του Ιησού, την ανασταλμένη βασκανία του χρόνου. Η ζαχαροπλαστική των χαχαμίκων (μείγμα ισπανικών, μουσουλμανικών, και βιβλικών αναμνήσεων του στόματος) μεταμορφώνεται σε οθωμανική διακοσμητική, σε ιουδαϊκή αρχιτεκτονική, σε χριστιανική εικονογραφία. Η ζωγράφος μαγειρεύει σαν χειρουργός (προσεκτικά και αποστειρωμένα) και κατόπιν καταναλώνει μεγάλες ποσότητες φαγητού αργά και συγκεντρωμένη στον εαυτό της σαν Σούφι, σαν Χασιδιστής, σαν Πελεκάνος ερημικός.
Πιστεύω πως αυτό το καλειδοσκόπιο των μέσα εικόνων δεν θα μπορούσε να βρει καλύτερο χώρο υποδοχής από το Γενί Τζαμί. Καθώς στο κτίσμα του Ποζέλι το εν τούτω νίκα, η ημισέληνος και το άστρο του Δαβίδ κυλούσανε για χρόνια δροσιστικό νερό. Όσο για τον "Άγγελο" (τον "έμπορο χαλιών" της Ζαμπούρα) δεν βεβηλώνει την ιερότητα του χώρου (εκεί όσου άλλοτε γονάτιζαν για να κουβεντιάσουν με το Θεό Ντονμέδες και Μουσουλμάνοι ) απλώς εκθέτει την πραμάτεια του' δηλαδή, τα χρώματα, τα μοτίβα, τις υφές, τις φθορές και τους κόμπους της πιο δύσκολης και πανάρχαιας τέχνης - της συμβίωσης.