Να παραδέχεται κανείς την αξία της ιδιαιτερότητας, τον δικαιώνει κατ'αρχήν ως αντιληπτική ικανότητα. επιπλέον του επιτρέπει μιά έρευνα στο βάθος των πραγμάτων- αντικείμενο από το oποίo πηγάζει ο ανθρώπινος πολιτισμός.
Βρίσκοντας τις σχέσεις μεταξύ των γεγονότων, παρατηρώντας τις εκδηλώσεις στην συμπεριφορά αρxίζει κανείς να κατανοεί.

Η Μαριλένα Ζαμπούρα επιxειρεί να σημειώσει τις δραστικές διαχωριστικές ιδιότητες του αρσενικού από το θηλυκό. Όχι για να αξιολογήσει αλλά για να εντοπίσει και να αναγνωρίσει τα είδη. Συγκεντρώνεται σ'αυτό το θέμα αφού έχει επί μία δεκαετία ερευνήσει., με την τέχνη, τον φυσικό κόσμο.
Η παρουσίαση της έκθεσης «ΕΝΑ ΔΥΟ, ΕΝ ΔΥΟ ΑΡΣΕΝΙΚΟ ΚΑΙ ΘΗΛΥΚΟ» 1994 (Αίθουσα Τέχνης Αθηνών), έκανε σαφή τοv συσχετισμό της ηρωισμού, όπως τον αντιλαμβάνεται το κοινωνικό σύνολο. Η παρέλαση των ηρώων, των δύο φύλων, των δικαιωμένων, την οδήγησε στην επόμενη θεματική ενότητα. Μια ηρωική γυναικεία όμως πράξη . Ένας γυναικείος θρύλος από εκείνους που βρίσκει πλήθος κανείς στην ελληνική προφορική παράδοση και την παγκόσμια λογοτεχνία.
Αυτό ήταν η αφορμή για μιά πρώτη επαφή με την υπόθεση του θανάτου σ'ένα πιο κατανοητό επίπεδο, εκείνο του ρoμαντικoύ αυτόχειρα. Αφέθηκε λοιπόν στην γοητεία του θρύλου και δεν φοβήθηκε να παρασυρθεί από τον συναισθηματισμό του και να καταδείξει την θηλυκότητά του. Η εξοικείωση των θηλυκών ρόλων με την πράξη της ζωής και του θανάτου είναι γνωστή.
Σuμβαίνει μάλιστα, να την εξάπτει το θέμα τόσο πολύ, ώστε να χειροτεχνεί τις κορνίζες των έργων της σε σημείο υπερβολής, προκειμένου να πολεμήσει την δυσπιστία στην γυναικεία δυνατότητα. Η Ζαμπούρα δεν διεκδικεί εξαιρέσεις ούτε ρόλους. Ανακαλύπτει όμως την ποιότητα των θηλυκών ρόλων στην ανθρώπινη και καλλιτεχνική συμπεριφορά.
Η ενότητα των πνιγμών είναι σαφής, δηλαδή επιτυχημένη, αφού η ίδια η ζωγραφική της Ζαμπούρα έχει μια σημαντική παρουσία στην γενιά των Ελλήνων καλλιτεχνών του 80.
0 παρατεταμένος εξπρεσιoνισμός στην ελληνική ζωγραφική σχημάτισε μια γενναία γενιά ζωγράφων που συνέχισε την παράδοση του τελάρου στην διάρκεια της περασμένης δεκαετίας και μέχρι σήμερα. Εκφραστές της ευρύτατης πρακτικής του πινέλου, του χρώματος και των αισθημάτων. Η συνέχεια στον πλασμό της ζωγραφικής ύλης δεν περιφρoνήθηκε ούτε διεκόπη στην Ελλάδα. Αποτέλεσμα αυτού είναι να εξακολουθεί ο ανθρωπισμός της ζωγραφικής.

Η Μαριλένα Ζαμπούρα ανήκοντας στο περιβάλλον αυτό, πραγματοποιεί μιά άξια καλλιτεχνική πορεία. Η ζωγραφική της καλοσχεδιασμένη, αποφασιστική και επίμονη τέχνη, ισορροπεί το θέμα με την τεχνική. Δουλεύει καθαρά χρώματα και πάστες που βαθαίνουν την επιφάνεια. Οι εικόνες γίνονται σκηνικά, στα oποία το θέμα λάμπει υπερφωτισμένο. Η αφαίρεση συνδυάζει μόνον την επιθυμία της να τονίσει το θέμα που μελετά. Κάθε έργο θέτει το ερώτημα. Συνήθως οι ιδέες της είναι δεμένες με την εικόvα που ζωγραφίζει. Αυτό προσθέτει την ποιότητα στα έργα της. Η καλλιτεχνική και κοινωνική της στάση βεβαιώνει την πρόοδο της πνευματικής ασχολίας αφού είναι γνωστό πως η τέχνη παίρνει δύναμη από την πρόσβαση που έχει στην κοινωνία των ανθρώπων. Η καλλιτέχνης βλέπει τα θέματά της πριν τα ζωγραφίσει και ζωγραφίζοντάς τα.
Η ενότητα των πνιγμών φανερώνει την επιθυμία να σuμφιλιωθεί με την φύση της μέσω του πανανθρώπινου θανάτου. Με τους πνιγμούς παρασύρεται και ξεπερνά το πρόσωπο. Την ίδια στιγμή ζωγραφίζει αυτόχειρες χωρίς γένος και το νερό σαν φυσικό τοπίο. Η αφορμή του θρύλου γίνεται στοιχείο ζωγραφικής. Άλλωστε η αυτοκτονία στο νερό είναι θρυλική εικόνα από μόνη της. Επίσης είναι ο θάνατος μια φορτισμένη κατάσταση, μια αναπόφευκτη μεταμόρφωση.
Η αυτοκτονία παραδέχεται μια ακραία διαδικασία ηθικής στον θάνατο. Είναι μια εκλεπτυσμένη μορφή θανάτου, με την δική της ιστoρία και προκαλεί πάντοτε έναν ανεξήγητο, μεταφυσικό θαυμασμό. Σαν να πρόκειται για μιά ηρωϊκή πράξη διαφυγής, ή εξιλέωσης, ή αυτοτιμωρίας, ή αυτολοιδορίας. πάντως είναι μια τεταμένη εικόνα.
Η αντάρα ή ακινησία του νερού και η συναισθηματική φόρτιση της φιγούρας είναι ζωγραφική πρόκληση. Το ανακάτεμα της μορφής με το θεριό είναι μια τεχνική ακρότητα που η καλλιτέχνηs χειρίζεται με πληρότητα.
Τελικά ο Θάνατος έχει προκαλέσει πλήθος έργων τέχνης.
Γιατί είναι ανεξερεύνητο, ερεθιστικό, πανανθρώπινο πρόβλημα και σκοπός, πολλές φορές επιθυμία - εξ'ού και ο τίτλος.

uποσημείωση1
Σύμφωνα μ'έναν μύθο η μάντις Σίβυλλα της Κύμης ζήτησε από τον Απόλλωνα να της χαρίσει την αθανασία ξεχνώντας να ζητήσει και την αιώνια νεότητα. Έτσι γερνώντας ζάρωσε κι έγινε τόσο μικρή, σαν τζιτζίκι. Τα παιδιά την ρωτούσαν : Σίβυλλα τι θέλεις; κι εκείνη απαντούσε: Αποθανείν θέλω.

(Κατάλογος έκθεσης στην Sparkasse της Βρέμης , Νοε.1994-Ιαν.1995)