Η υπόθεση για αυτό το ζωγραφικό έργο είναι πως κάθε μικρή σκέψη κατευθύνεται από μια στιγμή που λειτουργεί συνειρμικά. Η εικόνα εμφανίζεται απλή αλλά συγχρόνως συντεθειμένη από πολλαπλές σχεδιαστικές λεπτομέρειες ώστε να δυναμώνει στο επίπεδο του μηνύματος και να επικοινωνεί. Αναφέρει, ας πούμε, με τον τρόπο αυτό τα συστατικά της.
Κάθε είδος ζωγραφισμένης εικόνας μπορεί να μεταφέρει ιδέες και αισθήματα και στο επίπεδο αυτό η ζωγραφική της Λίλας Παπούλα είναι καθαρή, πλασμένη στο ύφος και το υλικό από προσωπικά συστατικά. Σαν ένα παιχνίδι ομαδικών οπτικών αναμνήσεων που όμως σε κάθε έργο διατυπώνονται σαν ολοκληρωμένη όψη, ή καλύτερα σκηνή ενός τοπίου.
Το τοπίο δεν είναι ρεαλιστικό αφού δεν έχει σκοπό να φωτογραφήσει, και αυτό δεν μας ενδιαφέρει πια καθόλου. Δεν μεταφέρει το παιχνίδι μιας λανθάνουσας παιδικότητας και στειρωμένης νοσταλγίας, παρ’ ότι η αφαίρεση της ζωγραφικότητας θα διευκόλυνε αυτή την ανάγνωση. Είναι τοπία που με μεγάλη περίσκεψη τοποθετούν μια συνάντηση αναμνήσεων που είναι γεμάτες από φυσικούς συνδυασμούς.
Ονομάζουμε φυσικούς συνδυασμούς εκείνες τις σχέσεις που χρησιμοποιούν εικονιστικά στοιχεία του περιβάλλοντος, για να προκαλέσουν την καινούργια διατύπωση μιας φευγαλέας σκέψης. Ακόμα και όταν αυτές οι λεπτομέρειες παρουσιάζονται σαν εμμονές, το τοπίο που εμφανίζεται στην ζωγραφιά παραμένει εικόνα τους. Και μ’ αυτό τον μηχανισμό γίνονται τα «μικρά τοπία». Όχι εντυπώσεων του δημιουργού, και αναλύεται με διαφορετικό τρόπο από τον ενσυνείδητο χώρο των εμπειριών του θεατή. Η επικοινωνία στην περίπτωση αυτή δεν δυσκολεύεται, καθώς η γλυκύτητα και η τρυφερότητα που εκδηλώνεται στο θέμα και την τεχνική προσελκύει αυτόματα την αντιστοιχία της στη διάθεση του θεατή.
Στο πλαίσιο μιας γενικότερης τάσης προς την αναζήτηση ζωγραφικής αθωότητας, που ξαναβρίσκουμε στην τέχνη σήμερα, το έργο τα Παπούλα χωρίς να υποκύπτει σε εύκολες παιδικότητες μεταδίδει διαρκώς την πρόσχαρη επέκταση ενός θαρραλέου απλού στοχασμού.
Το ζήτημα δεν είναι αθωότητα, ο σκοπός δεν μοιάζει ευκολία. Βρίσκουμε πως πρόκειται για μια καλλιτεχνική επιλογή στο επίπεδο του θέματος και στον τρόπο της τεχνικής διαδικασίας που περιγράφει την απλή λεπτομέρεια. Όταν κανείς συγκεντρωθεί μπορεί να ανασύρει μέσα από τις φυσικές δυνατότητες κάθε μικρού τοπίου τον κόσμο που ζωγραφίζεται εκεί. Αυτή είναι η ζωγραφική ποιότητα της Λίλας Παπούλα αλλά και η κατάκτησή της μέχρι σήμερα.
Μάθαμε να περιμένουμε απ’ τις ζωγραφικές εικόνες να είναι δύσκαμπτες και να φτάνουν σ’ εμάς, διαρκώς μεταβαλλόμενες μέσα από περίπλοκους νοητικούς μηχαν8ισμούς. Επιθυμούμε ωστόσο από τις ζωγραφισμένες εικόνες να έρχονται σε μας με τον απλό τρόπο, ένα προς ένα (1:1) στον δικό μας γνωστικό χώρο. Συναντάμε αρκετές φορές την τέχνη να το έχει επιτύχει αυτό. Η γλώσσα του σχεδίου και των χρωμάτων κατέχοντας την δυνατότητα των άπειρων συνδυασμών μπορούσαν πάντα να μας μιλήσουν για το κάθε τι.
Το έργο που βλέπουμε τώρα καταφέρνει ακριβώς αυτό. Η ζωγραφιά είναι το σχεδιαστικό μέσον, εκεί όπου μπορεί κανείς να ψάξει να βρει κάτι γνωστό, ένα πρόσωπο, ένα τοπίο, χρώματα και σχήματα που όλα θυμίζουν αντικείμενα ή μορφές, όνειρα ή ιστορίες. Η Παπούλα δουλεύει με οποιοδήποτε υλικό - φυσικό ή προσωπικό - που της δημιουργεί μια εσωτερική αναγκαιότητα οπότε αυτό με τη σειρά του θα προσφέρει στο έργο την φυσική του ομορφιά!
Η ομορφιά κατευθύνεται από την εσωτερική αναγκαιότητα και αυτό σημαίνει ότι ένα έργο μπορεί να είναι ταυτόχρονα όμορφο και άσχημο. Εξαρτάται από τον τρόπο που κοιτάς. Όταν το έργο είναι φτιαγμένο σε απόλυτη αρμονία με την εσωτερικότητα και ανάγκη του καλλιτέχνη, τότε κάθε σχήμα, κάθε χρώμα, και η πιο μικρή λεπτομέρεια έχουν μια συγκεκριμένη λειτουργία μέσα στο έργο. Τότε το νόημα είναι πλήρες και ο σκοπός του ορατός, τότε το πρόβλημα του κοινωνικού χώρου που απευθύνεται έχει λυθεί. Τα έργα αυτής της έκθεσης διέπονται από αυτούς τους κανόνες.

Όλγα Δανιηλοπούλου