Ο ζωγράφος Περικλής Γουλάκος αντλεί τη θεματογραφία του από κοινότυπα στοixεία της καθημε ρινότητας τα οποία μεταπλάθει σε ονειρικά σχήματα. Το έργο του είναι αφαιρετηκό με στοixεία γεωμετρικού στιλιζαρίσματος.

Καρέκλες, κρεμάστρες, καρό­τσια, τραπέζια, αποτελούν τις εικο­νογραφικές αναφορές του τα οποία μεταμορφώνει σε αφηρημένες φόρμες γραφιστικής καθαρότητας. Ο Περικλής Γουλάκος γεννήθη­κε στην Αθήνα το 1947. Αρxικά εργάστηκε στην Εθνική Τράπεζα φοιτώντας παράλληλα στο Οικονομικό Τμήμα της Νομικής Αθηνών. Το 1969, διαπιστώνοντας την έντονη κλίση και αγάπη του στην τέχνη, ε­γκαταλείπει τα οικονομικά για να αφοσιωθεί αποκλειστικά στη ζωγραφική.

Σπουδάζει χαρακτική στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας, στο εργαστήριο του Κ. Γραμματόπουλου και κεραμική στο εργαστήριο Γ. Γεωργίου.

Συνεχίζει με υποτροφία μετα­πτυχιακές σπουδές στον τομέα της χαρακτικής.

Σήμερα διδάσκει χαρακτική στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών ενώ έχει μια μακρά εκπαιδευτική εμπειρία στη σχολή Βακαλό και στις σχολές "Πετρά" όπου δίδασκε Ελεύθερο Σχέδιο.

Ο ίδιος ο καλλιτέχνης, αναφερόμενος στο έργο του, σημειώνει στον κατάλογο της τελευταίας έκθεσής του τα εξής: "...στον Εθνικό Κήπο μου έκα­ναν μεγάλη ένύπωση οι ρίζες που μπλεκόντουσαν μεταξύ τους, βγά ζοντας έναν φόβο σαν κάτι συμπα­γές, ζωντανό και ακίνητο, και που το φως πέρναγε από κάτι τρυπίτσες α­πό ψηλά, με το πράσινο χρώμα στις καρέκλες και στα κιγκλιδώματα, σε ευθείες και καμπύλες, και λευκά α­γάλματα με μαύρες ρυτίδες, μόλις που άρχιζα να μαζεύω τα χρωματι­στά χαρτάκια, τα γραμματόσημα, αυτά που έβρισκα στα γράμματα μαζί με τα παλιοπράγματα που πε­τούσαν στα χωράφια, κρεβάτια, κα­ρέκλες, παλιά περιοδικά και φωτο­γραφίες, όπως αυτή του παππού μου με τα ζαρωμένα φρύδια και μέ­τωπο σαν να τον στραβώνει ο ήλιος που μόλις βγήκε και έλιωνε το χιόνι που του πέταγα πειράζοντάς τον, και για να με καλοπιάσει μου χάρα­ξε με τη μαγκούρα του στο χώμα ένα καράβι, το πρώτο μου σχέδιο 'έ­να καράβι από τη Χιο με τις βαρκούλες του τις δυο...' στο ίδιο χώμα που παρακάτω υπήρχε ο κόκκινος λεκές από το αίμα του κόκορα που έσφαξε, όπως ο χασάπης της γειτονιάς κρέμαγε τα κουνέλια με τα με γάλα αυτιά που μου άρεσε να χαϊδεύω, πάνω στην ώρα ερχότανε ο καρεκλάς για να επιδιορθώσει τα καθίσματα και που όταν έφευγε σκούπιζα τα μωσαϊκά της αυλής α­πό τα απομεινάρια, μαζί με τα κουκουνάρια και τα χαρτάκια που έκο­βα με το ψαλίδι και τις κλωστές που μ' έβαζε η μάνα μου να περνάω στη βελόνα, και που το βράδυ σιγομασουλώντας όλα αυτά ξυπνούσα από τον κρότο που έκανε η φάκα σαν τον ήχο της βέργας του δασκάλου στην παλάμη μου υπό το βλέμμα της ζωγραφιάς του Ρήγα..."